خدارسان کاویانی، مقامی خوان دیار بالاگریوه

به گزارش دیار بالاگریوه، در سال ۱۳۳۴ در خانواده ای عشیره از طایفه کاویانی قلاوند پسری به دنیا امدوچون خانواده دارای چندین دختربودند و وی تنها پسر خانواده محسوب می شد نامش را خدارسان گذاشتند . ایشان تا کلاس ششم ابتدایی تحصیل نمود ودارای اطلاعات بسیار بالایی شد. وی در دوران کودکی دارای طبع شعر فوق العاده بود تا اینکه در زمان نو جوانی با توجه به اینکه دارای صوتی رسا و دلنشین وهمچنین آهنگسازی متبهر بود به هنر خوانندگی روی آورد ونام وی بر سر زبان ها افتاد . وآثار بسیار زیادی برای مخاطبانش خلق نمود .

اشعار خدارسان بسیار پر معنا و موزون می باشند وهمین خصوصیات است که وی را از رقبایی چون نور محمد پاپی و علیرحم یعقوبوند متمایز میسازد. خدارسان در اشعار خود هنگام پرداختن به موضوعی خاص به خصوص موضوعات انتقادی بسیار مهارت داشت وتا کنون در موسیقی بالاگریوه بی نظیر بوده است .خدارسان کاویانی اکثر اشعارش را با صدای خودش اجرا نمود و اوج کار های هنری او سال های قبل از انقلاب و سال های اولیه انقلاب بوده است .وی در آثار خود به موضوعات مختلفی پرداخته است وان ها را با صدایی رسا وشعری زیبا خلق نموده است که شمار کاست های وی تقریبا” به پنجاه عدد می رسد. ومتاسفانه بعضی از آثار وی به طور کلی از بین رفته اند . و اثری از آن ها باقی نمانده است .

در میان آثار خدارسان آثاری  چون چولم چولم – روله روله – دنیای بی حساب – گوجه گوجه –صدام حسین از سایر آثار بیشتر به چشم می آید .او در بیشتر کارهای خود چند بیت از شاهنامه فردوسی وچند بیت از شیرین وخسرو نظامی را اجرا کرده است .  همچنین وی در مواردی به خلق آثار هجو اقدام نموده است که از جمله آن ها خشو و هه جیق هه جیق می باشد که به طور کلی در شان ایشان نمی باشد و به گفته خود او سر آغاز انزوال هنری و اجتماعی وی بعد از پخش کاست خشو می باشد .

این هنرمندلردرآثارخودازموسیقی هنرمندانی چون مرتضی جمشیدی-مرحوم سیف علی مرادی- فرضی قاسمی و ….. بهره برده است.

خدارسان در دوران جنگ هشت ساله دیگر اقدام به خلق اثر هنری نکرد وبعد از اتمام جنگ تحمیلی یکی دو اثر دیگر از وی به جا مانده است که با آثار قبلی وی از نظر رسایی وگیرایی صدا تفاوت های زیادی دارند.

اکثر کاست های خدارسان در نوار فروشی های اندیمشک و بید روبه موجود می باشد و هنوز در بین طوایف مختلف بالاگریوه دارای جایگاهی بالا هستند.

خدارسان کاویانی ساکن روستای گرمه میر از توابع بخش الوار گرمسیری اندیمشک بود وبعد از ازدواج در سال ۱۳۵۴ به علت کوچ ناگهانی اهالی روستا وی نیز به شهرستان اندیمشک مهاجرت کرد . وی دارای پنج دختر ویک پسر به نام مشتاق بود که تنها پسر وی نیز در جوانی فوت نمود . و خود در این باره می گوید:

مشتاقم، اَمونت بی چند سال و پیشم      جای اون پر نکنه هیچ قوم و خویشم

بار الها تو کریم و مهربونی                            دِ باز گشت نکنه سیم دُرِ گرونی  

خدارسان کاویانی در زمستان سال ۱۳۸۴ به علت تصادف بدرود حیات گفت .مرگ سمیه دختر بزرگ او غم و اندوه خانواده کاویانی را تکمیل نمود .